"ชัปปุยส์ ไอ้พี่ชัปปุยส์ ไอ้ปุยส์ " เจกอดชัปปุยส์ร้องให้
"เฮ้ยยยยยย จะเรียกอะไรก็เอาซักอย่างเหอะเจ เอาที่สบายใจอ่ะ " "
"ฮือออออออออออรู้แล้ว " เค้ายังหน้าเบ้น้ำตาร่วงไม่หยุด ยิ่งเห็นเจ้าหญิงอันดามัน ยิ่งคิดถึงเจ้าหญิงยี่หวามินตรา
"เจอกันเมื่อชาติต้องการไอ้น้อง " ชัปปุยส์ตบไหล่
"กอล์ฟดูแลตัวเองเพื่อน " ชัปปุยส์กอดกอล์ฟ
"เออ อย่าหักโหม ฮ่าๆๆ"
"มีแซวๆเดี๋ยวโดน"
"โชคดีครับโคช ขอบคุณมากๆที่มาหาผม โอกาสหน้า ตอนแคมป์เสร็จ เราจะได้ซ้อมที่นี่ทุกวัน "
"อยากให้มันเสร็จเร็วๆ เห็นใจไอ้เจมัน ฮ่าๆๆ" โคช มองหน้าเจยิ้มๆ อย่างรู้ใจ
"ทุกคนกอดร่ำลากันอย่างสุดซึ้ง แต่อีกหนึ่งหนุ่มไม่รู้หายไปไหน
"ไอ้นิวล่ะมันไปไหน ?" โคชถาม
"เออนั่นสิ ไอ้ตังค์มึงอยู่กับมันภาษาอะไรปล่อยมันหายอีกแระ" อุ้มดุตังค์
"โหยยพี่ผมไม่ได้ตัวติดกันกับมันนะ "
นิววิ่งมาแต่ไกล เค้าสะพายส้ม มะพร้าวมาอีกเพียบ เรียกว่าหลังแอ่น ในมือยังมีพวกห่อข้าว ที่ชาวเลย์ทำให้อีก
"โคชชชชช รอด้วยคร๊าบบบบบบบบบบบบบบ รอผมด้วยยยยยยยยยยยยยย"
นิวตะโกนเสียงดัง
"ไอ้เหี้ยยยยยยยยยยยย กูคิดว่าแม่งไปตายไหน ที่แท้แม่งหาของแแดกนี่เอง "
ตังพูดแล้วเตะก้นนิวป๊าป
"ไอ้ตังค์!!! ถ้ากูหิวกลางทาง มึงจะหาของให้กูกินมั้ย ไอ้เพื่อนเห็นแก่ตัว แม่งคอยแต่จะด่า " นิวค้อนควับ
"เออๆๆไปขึ้นเรือ น้าแจ็คเค้ารอ มัวเอ้อระเหยเดี๋ยวปล่อย อยู่เกาะกับชัปปุยส์เลยนี่ " มุ้ยด่า
"ว่าแต่มีอะไรมั่งนิว " ก้อง ชำเลืองดู
"กะเอามาเผื่อทุกคนนั่นแหละ ส้ม กล้วย มะพร้าว ข้าว ปลา "
"เออมึงนี่ดีนะ ขอบใจๆๆๆ" กิตตบไหล่
"ไอ้ตังค์มึงช่วยกูถือเลย !!"
"เออไอ้สัด บ่นเยอะนะมึงอ่ะ "
"ไอ้เหี้ยยยมึงจะให้กูใช้โคชรึไงล่ะถ้าไม่ใช้เพื่อนอย่างมึง เดี๊ยะๆๆๆ "
นิวทำท่าจะเตะตังค์ อีกฝ่ายเลยรีบช่วยเอา ทลายมะพร้าว ออกจากหลัง
"รึมีงจะให้กูใช้ไอ้ต้น กูไม่กล้าหรอก น้องมันสวย กูกลัวมันบอกน้องมันว่ากูใช้มัน " นิวหน้าแดงเมื่อพูดถึงน้องสาวต้น
"ผั๊วะ !!" บอลตบหัวนิวเต็มแรง "ไอ้สัดน้องเพื่อนก็เว้นบ้างนะมึง แฟนมึงมีแล้ว เดี๋ยวกูฟ้องมึงจะหนาว "
"ครับบบบบบบบบบบบบบบบ ผมเข้าใจแล้วเพ่ "
" แม่งแบกมายังไงของมัน นี่กูถือสองมือยังจะไม่รอด " ตังบ่นแต่ยังช่วยนิว
"เรื่องของกิน มันไม่เคยหนักหรอกมึงก็รู้ไอ้ตังค์" ตั้ม ยื่นมือไปช่วย ตังค์
นิวส่งของให้คนอื่นถือได้ก็ เดินมากอดชัปปุยส์ "แฝดพี่อย่าหักโหมนะดูแลสุขภาพบ้าง มีแฟนเด็กต้องหมั่นตรวจเช็คร่างกาย"
"ทะลึ่งๆ" ชัปปุยส์ตบหัวนิวเบาๆ "เออขอบใจมากน้องรัก อย่าแดกมากเดี๋ยวขี้แตกบนเรือจะเดือดร้อนฮ่าๆๆๆ"
"แฝดพี่อ่ะ....ชอบว่าเค้า " นิวค้อนแก้มป่อง
"โชคดีนะคะขอบคุณมาดๆค่ะที่ทุกคนมาเยี่ยมทำให้สนุกมากๆค่ะ " อันดามันยกมือไหว้ทุกๆคน
"ขอบพระทัยฝ่าบาทมากๆพะย่ะค่ะพวกเราสนุกมากๆขอบคุณที่ต้อนรับเป็นอย่างดี " โคชกับหนุ่มๆโค้งศรีษะ
"ดูแลตัวเองอย่าหื่นมาก" มิก้าตบหัวชัปปุยส์เบาๆ
"ครับพี่ชายผมคงทำตามที่บอกไม่ได้ "
"กูรู้แล้วพูดไปงั้นแหละ "
"ขอบคุณมากๆพี่ชาย มาเยี่ยมอีกนะ พาพี่สะใภ้มาด้วยเค้าคิดถึง "
มิก้า ภูมิใจแล้วก็ดีใจกับชัปปุยส์อยู่ลึกๆ ที่เค้าประสบความสำเร็จทุกอย่าง ทั้งเรื่องานแล้วก็เรื่องความรัก
ริคาโด้เองก็ต้องกลับพร้อมกับหนุ่มๆช้างศึก ตอนนี้ริคาโด้ช่วยสอนภาษาสเปนให้ทุกๆคน โดยเฉพาะมุ้ยกับอุ้ม มุ้ยยังเสียใจไม่หาย ถ้าเจอริคาโด้ก่อนหน้านี้ การค้าแข้งที่สเปนของเค้า คงเป็นเรื่องสบายๆ ตอนนั้นเค้าภาษาไม่ได้เลย มันลำบากจริงๆ
"เจอกันที่สเปน ชัปปุยส์ พี่ฝากองค์หญิงด้วย" ริคาโด้กอดชัปปุยส์แน่น
"ไม่ต้องห่วง พี่รีบไปตามฮยอนอาเถอะ ผมว่าป่านนี้ รอพี่เงกแล้ว "
ริคาโด้ทำหน้าเหมือนไม่ได้รู้สึกอะไร แต่ความจริงเค้าร้อนใจสุดๆต่างหาก แต่ต้องรักษาฟอร์ม เค้าโค้งศรีษะให้เจ้าหญิงอันดามัน ก่อนจะ เดินตามพวกหนุ่มๆไปขึ้นเรือ
ชัปปุยส์กับอันดามันยืน โบกมือให้กับ พวกเค้าจนเรือลับสายตา
"สงสารพี่เจ..คงคิดถึงยี่หวาแน่เลย "
"งั้นเธอติดต่อเพื่อนเธอให้มันด่วนเลย ไม่ทำเจอจัดหนัก " เค้าหันมาทำตาขึงใส่อันดามัน
"รู้แล้วน่า ....แต่พ่อยี่หวาไม่ได้ใจดีแบบพ่อชั้นนะ พี่เจตายแน่ๆชั้นรับรองได้ " อันดามันหน้าเศร้า
"ไม่รู้แหละ..ยังไงก็ต้องได้ ชั้นอยากให้เจมันสมหวังกับรักแรกของมัน "
"จ้า....เอาเชียวได้ค่าจ้างมาเท่าไหร่เนี่ย แบ่งบ้างนะ " อันดามัน แบมือ
"ทำเพื่อเพื่อน ทำฟรีคร๊าบบบบบบบบบบบบบบ "
"ใจหายเนอะ อยากอยู่ด้วยกันทุกวันสนุกดีอ่ะ ตอนนี้เหลือแค่เราสองคน ฮ่าๆ" ชัปปุยส์หัวเราะเบาๆ
"พวกเราอยู่ที่นี่ซักอาทิตย์ก็พอเนอะ ชั้นสังหรณ์ใจนึกเป็นห่วงพี่โซเฟีย "
"ม่ายยยยยยยเอาอยู่เดือนนึง " ชัปปุยส์ดึงหญิงสาวไปกอด
"ชั้นก็อยากจะอยู่นะแต่ชั้นก็ต้องกลับไปติดต่อเรื่องเรียนด้วย "
"พูดเล่นน่า ทำซีเรียส " เค้าหอมที่ผม "ชั้นกลัวชั้นตายถ้าต่อไปเราต้องจากกัน..ไม่ได้อยู่ด้วยกันแบบนี้ "
"ไม่ต้องมาทำเสียงเศร้าเลย..ยิ่งนายพูดแบบนี้...ชั้นยิ่งรักนายชัปปุยส์ "
"บนต้นมะพร้าวมั้ย ? เค้าทำหน้าทะลึ่ง
"ชั้นเป็นคนนะไม่ใช่ลิงจะได้ปีนต้นมะพร้าวขึ้นไปได้ " อันดามันเขิน
"หมายความว่าถ้าขึ้นไปได้..ก็โอเคใช่มั้ย " เค้าหลีตาหวานใส่
"ชัปปุยส์ นายเปลี่ยนเรื่องเถอะ....ไม่เอาแล้ว ไปกินข้าวกันดีกว่า "
"ทำเป็นไม่เอาแล้วๆ "
"จูบชั้นหน่อยสิ นะ " เค้าพูดแต่กลับไม่รอ ปากมาถึงริมฝีปากของอันดามันแล้ว หญิงสาวตัวร้อนวูบ
"ชัปปุยส์" อันดามันจ้องเข้าไปในดวงตาของเค้า
"รักชั้นมากมั้ย" เค้าดึงตัวไปกอดอีก
"รักรักมากที่สุด รักๆๆๆๆๆๆ"
"งั้น...ไปตรงนั้นกันมั้ย " เค้าหมายถึงใต้ต้นไม้ที่กำลังออกดอกสีเหลืองบานสะพรั่ง
"นายเนี่ยยยยยยยยยยยยย ทุกทีเลย นะ "
"ไมอ่ะ ไม่ชอบเหรอ ...นะ ช่วยทำแบบวันนั้น " เค้ายังอ้อนต่อ
"วันไหน..."
"ก็วันที่เธอรุนแรงกับชั้นไง " เค้ากระซิบแล้วเป่าลมเข้าหูของอีกฝ่าย ขนของเธอลุก
"บ้า....พอเหอะ " อันดามันก็หน้าแดง
"ทำเป็นจำไม่ได้วันไหน ....แต่ก็น่าจะจำไม่ได้นะ เรารุนแรงกันบ่อย "
ชายหนุ่มหันซ้ายหันขวา พอแน่ใจว่าไม่มีใคร มือเค้าก็เอื้อมไปจับหน้าอกของอีกฝ่าย
"พลึ๊กกกกกกกกก" อันดามันทุบหลังชัปปุยส์จนเค้าเจ็บ
"โอ้ยยยยยยยยยยยยยยยยย อุยยยยยยยยยยยยยยยย ต่อมหื่นหดเลย เจ็บนะ "
"นายมันทะลึ่งไม่ดูสถานที่จริงสมควรโดน "
"ก็ทะลึ่งกับแฟนตัวเองผิดตรงไหน ......"
"ชั้นไม่รู้นะว่านายมัน ...มัน .... ทะลึ่งที่สุด ....!!" อันดามันชี้หน้าเค้า เท้าก็กระทืบทรายด้วยความเหลืออด
"สายเกินไปแล้วล่ะเจ้าหญิง ฮ่าๆๆๆ" เค้าหัวเราะหน้าหื่น อันดามันเลยรีบวิ่งหนี
"จาไปไหนนนนนนนนนนนนน เจ้าหญิงอันดามัน มาให้กอดซะดีๆ ฮ่าๆๆ เจอจัดหนักแน่ " ชัปุยส์เอานิ้วสีจมูกอย่างเจ้าเล่ห์ แล้วรีบวิ่งตาม อันดามันไป.....เค้ามองเห็นหญิงสาววิ่งผ่านทุ่งดอกไม้ แล้วมีความสุขที่สุด เธอเหมือนนางฟ้า ... เธอเป็นเจ้าหญิงที่มีตัวตนจริงๆอยู่บนโลก....
"อันดามันชั้นรักเธอ " ชัปปุยส์ตะโกนบอก ... เค้ายิ้มออกมา เมื่อเห็นเธอหยุดแล้วหันมาโบกมือให้ ...
"ชั้นรักเธอได้ยินมั้ย " เค้ายังตะโกนอีก
..........................................................................................
ริคาโด้กลับมาเจออังเดรกับโซเฟียที่สเปน ..ทั้งๆที่เค้าคิดว่า สองคน น่าจะอยู่ที่สวิสเซอร์แลนด์แล้ว
อังเดรเล่าเรื่องพ่อกับแม่ของ โซเฟียให้ฟัง ริคาโด้สงสารทั้งสองคนมากๆ คิดว่าเรื่องมันน่าจะจบลงด้วยดีแล้ว ดันมามีอุปสรรคจนได้ ...
"โซเฟียกับอังเดรต้องไปเฝ้าควีนส์กับพี่ ทรงมีรับสั่งถึงเราสองคน แต่ถึงไม่มีรับสั่งก็ควรจะไปเฝ้า เพราะฝ่าบาทคงทรงอยากจะถามเรื่ององค์หญิงกับชัปปุยส์ "
ริคาโด้ เปรยขึ้น ขณะที่นั่งทานอาหารเช้า
"ครับพี่ ...." อังเดรเหมือนคนไม่มีสติสตังค์ เค้านอนไม่ค่อยหลับ คิดมากเรื่อง พ่อกับแม่ของโซเฟีย
"แล้วก็อะไรควรจะพูดก็พูด อะไรไม่ควรทูลก็ไม่ต้องทูล เข้าใจนะ"
"ค่ะพี่ริคาโด้ "
ปกติถ้าอังเดรมาที่บ้าน เค้าจะเล่นกีตาร์ทั้งวัน นั่งดื่ม บางทีก็วิ่งไล่หยอกป้าแม่บ้าน แต่ครั้งนี้ เค้าซึมสุดๆ
โซเฟียก็เสียใจไม่คิดว่าแม่กับพ่อจะไม่ฟังเหตุผลขนาดนี้ ตัวเองก็ท้องแล้ว โซเฟียก็พูดไปแบบนั้นเรื่องที่ว่า จะเลี้ยงลูกเอง เอาเข้าจริงๆ ลูกของโซเฟียไม่ได้ผิดอะไร ทำไม เค้าต้องเกิดมาไม่มีพ่อ ...แล้วอังเดรก็เป็นพ่อที่ดีได้แน่นอน..
"ขอบใจมากๆนะริคาโด้เป็นไง ไปประเทศไทย ได้แฟนมั้ย " ควีนส์ถามยิ้มๆ
"เอ่อ ....ไม่พ่ะย่ะคะฝ่าบาท " ริคาโด้ติดอ่างนึกถึงฮยอนอาขึ้นมา
"แล้วอันดามันเป็นไงบ้างเงียบเลย " ทะเลถามอย่างเป็นห่วง
"องค์หญิงทรงพระเกษมสำราญดีพ่ะย่ะค่ะ "
"แล้ว คุณพ่อคุณแม่ของชัปปุยส์ พวกท่านจะมาสเปนมั้ย ถ้าไม่มาเราจะไปขอโทษด้วยตัวเอง "
"มาพะย่ะค่ะ จะมาพร้อมกับ องค์หญิงแล้วก็พระสหายด้วย "
"เฮ้อ...ค่อยยังชั่วหน่อย ...เราใจไม่ดีเลย กลัวเค้าจะโกรธจะว่าเอา ท่านพ่อก็ทำรุนแรงเกินไป "
"พ่อคุณก็แบบนี้แหละ ไม่เห็นตอนผมเหรอ เกือบตายเหมือนกัน " ทะเลพูดขึ้น
คึวนส์เห็นโซเฟียกับอังเดรหน้าเศร้าๆ "ดีใจด้วยนะทั้งสองคน ริคาโด้บอกเราว่าพวกเจ้าจะแต่งงานกัน เป็นข่าวดีมากๆเลย "
"ขอบพระทัยฝ่าบาท " โซเฟียถอนสายบัว...น้ำตาของหญิงสาวร่วงเผาะ.... ควีนส์ตกใจมาก
"โซเฟีย.....เจ้าเป็นอะไร ไม่สบายรึเปล่า " ควีนยส์เข้ามาประคองด้วยความเป็นห่วง โซเฟียพูดอะไรไม่ออก ได้แต่ส่ายหน้าเอามือปิดปาก หลุดโฮออกมาอย่างสุดกลั้น
"ไม่เป็นไรนะ .....มีอะไรบอกเราได้นะ เราก็เหมือนกับแม่เจ้าคนนึง "
"ฮืออออออออออออออออออออออ ฝ่าบาท ....ฮือออออออ " หญิงสาวไม่พูดอะไรเอาแต่สะอึกสะอึ้น
อังเดรเลยน้ำตาร่วงตาม "แม่.....แม่ของหม่อมชั้น ...แม่กับพ่อ .... " จะพูดต่อก็พูดไม่ออกมันแน่นในอกสุดๆ
"คือ...ฝ่า่บาท พ่อกับแม่ของโซเฟีย ไม่เห็นด้วยเรื่องการคบหากันของทั้งสองคนพ่ะย่ะค่ะ " ริคาโด้ทูล
"แม่....เค้ากลัวอังเดรจะดูแลหนูไม่ได้ " โซเฟียปาดน้ำตา
"ตายจริง.....!!." ควีนสบสายพระเนตรกับพระสวามี ที่มองโซเฟียด้วยความสงสาร "นี่..สมบัติที่บ้านของอังเดร ตระกูลบาดีน ที่โปรตุเกส เนี่ยมีมากมาย ไม่ได้บอกเค้าเหรอ อังเดรก็เป็นตั้งลูกชายของท่านนายพล อันโตนิโอ้ ทำไมจะเลี้ยงดูไม่ได้"
โซเฟียมองหน้าอังเดร ... ก็อังเดรไม่เคยเล่าให้ฟัง เค้าไม่เคยเล่าเรื่องที่บ้านว่าเค้าทำอะไร แค่เล่าเรื่องปู่ของเค้า โซเฟียเองก็ไม่ได้เกิดที่โปรตุเกส พ่อกับแม่เธออพยพมาอยู่ที่ สวิสเซอร์แลนด์ตั้งแต่เธอยังไม่เกิด
"กระหม่อม ..." อังเดรพูดไม่ออก อย่างที่รู้ อังเดรไม่ชอบเป็นทหาร ทุกคนในตระกูลเป็นทหารกันหมด ขนาด พี่ริคาโด้ อุตส่าห์เรียนแพทย์ ยังถูกจับมาเป็นทหารจนได้
"พ่อเจ้าควรจะได้ไปคุยกับคุณพ่อคุณแม่ของโซเฟียนะอังเดร ทำแบบนี้ไม่ได้นะ จะมาทำตัวเป็นพจมานแกล้งจน มันไม่ใช่ในหนัง ริคาโด้ ท่านน่าจะคุยกับอังเดรนะเรื่องนี้ เรื่องสำคัญขนาดนี้ " ควีนส์ทรงดุ ทั้งอังเดรและริคาโด้
"โทรแจ้งท่านนายพล อันโตนิโอ้ด้วยว่าเราอยากจะคุยเรื่องสำคัญแจ้งว่าช่วงเย็นเราจะโทรไป "
"พ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท" ริคาโด้โค้งศรีษะ อังเดรก็ตัวร้อนฉ่า พ่อเค้าดุมากๆถ้ารู้ว่าทำผู้หญิงท้องอีก ตายแน่นอน
โซเฟีย นึกน้อยใจอังเดรทำตัวเป็นนักดนตรีใส้แห้ง อินดี้ เหมือนคนไม่มีบ้านเจ้าสำราญ จะบอกหน่อยก็ไม่ได้ นี่ถ้าวันนี้ไม่มาเฝ้าควีนส์ก็ไม่รู้วันไหน อังเดรจะบอก
"ลูกหลานของท่านปีแอร์หนึ่งในคณะผู้เดินทางเข้าสยามประเทศเป็นกลุ่มแรกจากโปรตุเกส เธอลองไปอ่านประวัติของครอบครัวเค้าดู อ้อ ก็ตระกูลเดียวกับริคาโด้ จะนับไป ชั้นเองก็เป็นญาติห่างๆกับริคาโด้และก็อังเดรนะ คือมันสับกันไปมา จน งง รู้แค่เราเป็นญาติกันน่ะ "
ควีนส์ทรงอธิบายยาว พระองค์อยากให้โซเฟียเลิกคิดมาก เรื่องแม่กับพ่อ เพราะถ้าแม่ได้รู้ คงไม่ขัดขวาง
อีกอย่างลูกผู้หญิงมันก็ไม่แปลกที่พ่อแม่จะห่วงมาก เรื่องคู่ครอง ..
"เธอนี่มันก็น่าตีนะอังเดร ใส่สูทบ้างนะเรา แต่งตัวให้มันดูน่าเชื่อถือหน่อยเวลาไปหาผู้ใหญ่ มาทำตัวเป็นผ้าขี้ริ้วห่อทองไปได้ "
ควีนส์เดินมาหยิกอังเดรเบาๆ " หม่อมชั้นขอประทานอภัยฝ่าบาท "
สายตาคมกริบของโซเฟียมองจิกอังเดร ประมาณว่า โดนแน่ๆ ไม่ยอมบอกเรื่องที่บ้านเลย น่าน้อยใจที่สุด อังเดรก็อมยิ้มหันหน้าหนี ก็เค้าแค่อยากเจอหน้าพ่อแม่ โซเฟียก่อน อยากรู้ว่าพวกท่าน เป็นยังไง แล้ว จะพาโซเฟียไปหาพ่อกับแม่เค้า คือเดี๋ยวโซเฟียก็รู้เอง เค้าแค่คิดแบบนี้ ..
เสียงฟ้าร้องครืนๆ เสียงสายฟ้าฟาดเปรี้ยงๆ พร้อมเม็ดฝนที่ตกลงมาจนหลังคาสังกะสีทะลุ ก็มันเข้าช่วงหน้าฝนแล้ว เดือนดาราเกลียดหน้าฝนที่สุด หลังคาบ้านรั่ว ยิ่งห้องของเธอ มันรั่วจน จะหาที่หลบไม่ได้
หญิงสาวรีบเอาถุงพลาสติกห่อหนังสือ ที่เป็นหน้าปกชัปปุยส์เอาไว้เพราะกลัวมันจะเปียก ... ฝนก็รั่วลงมากระทบใบหน้าจนเจ็บไปหมด ... ไม่รู้จะหลบไปไหน พ่อ เองคงนอนตากฝนอยู่ หน้าบ้าน พ่อไม่มีห้องนอน บ้านชั้นเดืยว อย่าเรียกว่าบ้านเลย เรียกมันว่า เพิงจะดีกว่า ..หญิงสาวที่ได้ชื่อว่าเป็นดาวคณะ นิเทศศาสตร์ เป็นเชียร์ลีดเดอร์งานฟุตบอลประเพณีตอนเธออยู่ปีหนึ่ง เป็นประธานชมรมการแสดง แต่จะมีใครรู้บ้าง ว่าความเป็นอยู่ของเธอมันลำบากมากแค่ไหน ...
"พ่อ ....พ่อ .... ไปหลบในห้องเถอะ " เดือนดารามาพยุงพ่อลุกขึ้น แต่อีกฝ่ายก็เมาหลับไม่รู้เรื่อง
"พ่อ ....พ่อ "
"ปล่อยกู....อิเดือน ไม่ต้องมายุ่งกับกู กูจะนอนตรงไหนมันเรื่องของกู " พ่อยัง เอามือปัดป้อง แถมพลักเดือนจนล้ม
"เดี๋ยวก็ไม่สบายตรงนี้มันตากฝน "
"มึงอยาก โดนเตะมั้ย มีงอย่ามายุ่งกะกู "
เดือนดาราได้แต่ส่ายหัว หญิงสาวเดิน เข้าไปเอา ร่มมากาง ไว้ให้พ่อ มัดคันของมัน ติดตะปูเอาไว้ ไม่ให้ปลิว เอาผ้าห่ม มาห่มให้ ...... บ่อยครั้งที่เดือนดารา ได้แต่น้อยใจในชีวิตของตัวเอง ทำไมเกิดมาจนแบบนี้ นี่ถ้ามีเงินซักหน่อย ป่านนี้เดือนดารา ไปเรียนที่ UCLA แล้ว อยากเรียนทำหนังที่สุด ที่มหาวิทยาลัย ให้ชิงทุนไป สรุปคือเพื่อนที่รวยได้ไป เพราะทุน มันมีแค่ครึ่งเดียว .. อีกครึ่งนึงต้องออกเอง ...
"พี่ชัปปุยส์ เดือนคิดถึงพี่นะคะ คิดถึงพี่ที่สุดเลย " เดือนดารานึกถึงกำลังใจเดียวที่มี ป่านนี้เค้าจะเป็นยังไง เพราะตั้งแต่ได้แชมปม์ฟุตบอลเอเชีย มีข่าวกับสาวๆอีกหลายคน รวมถึงเปิดตัวเป็นพระสหายของเจ้าหญิงรัชทายาทของสเปน เดือนดาราก็ไม่ได้ข่าวเค้าอีกเลย
"หนู...ไม่ใช่เจ้าหญิง...แต่หนูรักพี่ รักได้มากกว่าเจ้าหญิงอันดามัน หนูรักพี่มากกว่า .. ฮือออออ "
"ซักวันหนูจะพาพ่อไปอยู่ที่อื่น จะมีบ้านสวยๆ ไม่ต้องนอนตากฝนแบบนี้ พี่รู้มั้ยหนูปฏิเสธฝึกงานที่กองถ่ายหนัง ค่ายทำหนังที่หนูอยากจะฝึกงาน เพราะหนูอยากเจอพี่ "
มือกอดอกแน่นสะอึ้นออกมาจน ตัวสั่น .. อีกไม่กี่วันจะได้ไปฝึกงานที่สโมสรสุพรรณบุรีแล้ว ถึงยังไง พี่ชัปปุยส์ก็ต้องมา ที่สโมสร เค้าต้องมา เดือนดาราจะรอเค้าอยู่ที่นั่น ... อีกอึดใจเดียว ....
"พ่อตาฝาดไปมั้ยเนี่ย "
ประธานปาร์คเห็นฮยอนอา ใส่สูทเดินเข้ามาในห้อง
"พ่อคะมีอะไรให้หนูทำมั้ยคะ หนูอยากทำงาน " ประธานปาร์คน้ำตาจะไหล ไม่คิดว่าชาตินี้จะได้ยินประโยคนี้จากปากลูกสาว คิดตลอดว่า จะบริจาคสมบัติเข้าการกุศลให้หมด มีลูกคนเดียวก็ไม่เอาไหน
"มีสิลูก มีแน่นอน อ๊า ลูกสาวของพ่อ " ประธานปาร์คอ้าแขน ฮยอนอาเลย โผเข้ากอดพ่อ น้ำตาไหลออกมา
"หนูขอโทษ ทำตัวไม่ดีมาตลอด ทำตัวให้พ่ออาย ทำให้พ่อถูกมองเป็นตัวตลกเพราะมีลูกแบบหนู "
ฮยอนอาเสียงสั่น
"โอ้ยยยย พ่อไม่เคยอายหรอกลูก .. พ่อพูดไปแบบนั้น พ่อเป็นพ่อค้าเป็นนักธุรกิจ อายทำไม " พ่อเช็ดน้ำตาออกจากแก้ม ฮยอนอายิ่งสะอึ้นใหญ่
"พ่อพูดจริงๆเหรอคะ "
"อื้อ ..ก็ใช่น่ะสิ ไอ้พวกที่เขียนข่าวว่าลูก พ่อส่งคนไปจัดการตบปากมันหมดล่ะ ถ้ามันยังเขียนต่อ พ่อจะเผาโรงพิมพ์มันซะ ฮ่าๆๆ"
"หนูรักพ่อค่ะ รักพ่อที่สุดในโลกเลย "
"ไปเริ่มทำงาน "
"แล้วให้หนูทำอะไรค่ะ "
ประธานปาร์ค กดโทรศัพท์เรียกเลขาหน้าห้อง เข้ามาหา "ชองมินเข้ามาหน่อย"
"ครับท่านประธาน"
"พาคุณฮยอนอาไปหัดถ่ายเอกสาร อ้อ หัดส่งแฟ็กซ์ ชงกาแฟ ด้วย วันนี้เอาแค่นี้ก่อน " ประธานปาร์คเสียงดัง ฮยอนอาทำหน้าแหยๆ เนี่ยนะงานของเธอ
"เอ่อ...คุณหนูจะทำได้เหรอครับ "
"คุณหนูทำไม่ได้แกจะถูกไล่ออก เข้าใจมั้ย !!! " ประธานปาร์คเสียงดังจน ชองมินกับฮยอนอาสะดุ้ง
"ในบริษัทไม่มีคุณหนูอะไรทั้งนั้น ทุกคนเป็นพนักงานเหมือนกัน ไปได้แล้ว ไปทำงาน "
"ค่ะพ่อ "
"ครับๆท่านประธาน "
ฮยอนอานึกถึงริคาโด้ขึ้นมา ...คิดถึงเค้าที่สุดเลย แต่เค้าใจดำมาก ไม่ยอมมาตาม ไม่ยอมมาง้อ ...
รึว่า ...เค้าไม่ได้รักเธอจริงๆ แต่ชั่งเถอะ ถึงริคาโด้ จะไม่ได้รักเธอ แต่เธอได้เพื่อนดีๆมาอีกเพียบ ว่าแล้่วก็อยากโทรหาโซเฟียขึ้นมา แต่ตอนนี้ทำงาน ใช้โทรศัพท์ไม่ได้ ช่วงเลิกงานต้องโทรหาแน่นอน คิดถึงโซเฟียมากๆ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น